Cell phone

Ang cell phone ang pinakahinahangad ng bawat kabataan ngayon. Sino ba naman ang tatanggi kapag inalukan na ng magulang nang cellphone? Maliit, napakadaling gamitin, madaming pagpipilian at nakatutulong sa mabilisang komunikasyon. 

Oo. Tama. Nakatutulong ang cellphone. Pero sa kalabisan na ng modernisasyon ngayon, ang tulong ng cell phone ay sagad-sagaran na. Bubulwak na nga ang cell phone sa sobrang daming features na ipinapasok sa kanya. Hindi na ako magtataka kung balang araw, ref nalang ang kagamitan sa mga bahay.

Tapos na ang mga taon kung kailan ang cell phone ay para sa mga importanteng mensahe lang na kailangan ipaalam kaagad. Dahil ngayon, kahit sa bahay, kung gusto mong magpatulong sa homework sa iyong kapatid na nasa kabilang kwarto, pwede mo ng magawa ito ng hindi ka tumatayo at nakikipag-usap ng harapan sa kanya. Para naman sa mga lalaking torpe, matagal nang naslusyunan ang problema nila, dahil nagagawa na nilang manuyo at mang-uto sa pamamagitan ng pagpapadala ng mga mensaheng puno ng mabubulaklak na salita at wagas na smiley. Hindi lang yan. Dahil kung gusto mong humingi ng tawad sa isang tao, hindi mo na siya kailangan lapitan, lumuhod at magmakaawa with matching luha. Dahil sa totoo lang, sa pelikula nalang nakikita ang lahat ng iyan. 

At aminin mo man o hindi, winawasak na ng cell phone ang pisikal na relasyon natin sa iba pang tao.

Unti-unti, hinuhabad ng cellphone ang esensiya ng pagiging tao. Pinipili na ng taong magkubli sa pagpapakitang emosyon. Isang bilanggong maituturing sa isang bagay na gawa mismo natin. Iyan tayo ngayon. Bukod pa doon, ilang taon pa ay wala na tayong pinagkaiba sa isang robot; salat sa damdamin. Mauungusan na ng cellphone ang personal na relasyong dapat sana’y namamagitan sa mga tao higit sa panahong kailangan natin makapiling ang mga mahal natin.